Լրագրող Լիզա Ճաղարյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․
Ավշարի դպրոցի, այսպես կոչված, ցույցն էի նայում։ Նոր տնօրեն է, սիրունիկ, հաճելի, բարեկիրթ աղջիկ է։ Մտքով անցել է 92 թվից ուսմասվար կարգված տատիս տարիքի տիկնոջ փոխարեն այլ ուսմասվար նշանակել։ Ոնց թե, բա էդ ուսմասվարը էս մեկի մոքիրն է, էն մեկի հոքիրն է, էն մյուսի հարեւանն է, էն մյուսի սկեսուրն է, ինքը պետք է մինչեւ էն աշխարհ գնալը ուսմասվար աշխատի։ Հավաքվել են գյուղի իգիթներն ու սուլում են էդ ջահել էրեխու հետեւից։ Ինչ քաջ են, չէ՞։
Լուրերը նայում ես, լսում ես, քեզ թվում է՝ գժանոց ես ընկել։ Էն մյուս գյուղում էլ դպրոց են գրավում։ Մի կնիկ ճղճղում է, ոնց է ճղճղում։ Բա դպրոց է գրավել, ամեն մեկը հո չի կարող երեխաների դիմաց դուռ փակել։ Հանրապետականների տարիներին նման բան չէր անի, կտային աչքը կհանեին։ Հիմա ազատություն է, աչք հանող չկա, վախեցնող չկա, բայց դե՝ գրպանդ հինգհազարանոց խցկող էլ չկա։ Ընտրությունների ժամանակ դիրեկտորուսմասվարներին մի օրում հարստացնող չկա։
Եկել է մի իշխանություն, որը չի թալանում, որ իրենց գրպանն էլ մի քիչ փող դնի ստրկության դիմաց։ Ու աջից-ձախից լսում ես՝ սրա համա՞ր էինք հեղափոխություն անում։ Ամենայն պատասխանատվությամբ ասում եմ՝ էս նախադասությունն ասողները էս հեղափոխության հետ էնքան կապ ունեն, ինչքան՝
ֆրանսիական Մեծ հեղափոխության հետ։
Էսքանը։
Վրա տվեք։
Հեչ պետքս չի։
