Գնում եմ տուն, անցնում եմ 12 հարկանի շենքի կողքով, հանկարծ անհանգստացած ձայն եմ լսում. -Երիտասարդ… Բարձրացնում եմ գլուխս և վեցերորդ հարկի պատուհանից նայող մի տարեց կնոջ եմ տեսնում: -Ի՞նչ է պատահել,-հարցնում եմ:
-Չէի՞ք հուշի, թե որ հարկում եմ,-անհանգստացած ձայնով շարունակում է կինը: -Վեցերորդ: -Երիտասարդ, խնդրում եմ կանգնեք այստեղ 2-3 րոպե, ես կնայեմ պատուհանից, իսկ դուք ինձ կասեք, հենց հասնեմ իններորդ հարկ:
-Լավ,-ասում եմ ես և հանգիստ սպասում, քանի որ տեղ չունեմ շտապելու: Վերև նայելով՝ կանգնած սպասում եմ, թե երբ կերևա տարեց կինը, իսկ նա չկա ու չկա:Այդ պահին շենքից մի տղամարդ է դուրս գալիս, տեսնելով ինձ՝ մոտենում և հարցնում է.
-Դուք պատահաբար հարկերը չե՞ք հաշվում՝ մի տարեց կնոջ սպասելով: -Այո, իսկ դուք որտեղի՞ց իմացաք: -Դա իր ամենօրյա զբաղմունքն է: Նա մեր հարևանուհին է, խեղճը խելագարվել է… Ամբողջ կյանքում մաթեմատիկայի ուսուցչուհի է եղել, իսկ հիմա ոչնիչ չի հասկանում:
Միայն նայում է պատուհանից և բոլորին ստիպում հաշվել հարկերը: Հանգիստ գնացեք տուն, էլ անելիք չունեք…
