Ծննդյան տոներից առաջ շոտլանդացի հայրը զանգահարում է իր որդուն՝ Լոնդոն և ասում․ Ես իսկապես չեմ ուզում փչացնել ձեր օրը, բայց պետք է ասեմ ձեզ, որ ձեր մայրը և ես բաժանվում ենք:Քառասունհինգ տարվա տառապանքը էլ չեմ կարող հանդուրժել :
Հայրիկ, ինչի՞ մասին ես խոսում-բղավում է որդին: Մենք այլևս չենք կարող տեսնել իրար, — ասում է հայրը: Ես հոգնել եմ այդ մասին խոսելուց, այնպես որ զանգահարիր քրոջդ և ասա նրան:
Հուսահատության մեջ որդին զանգում է քրոջը, ով պարզապես հեռախոսից այն կողմ ահավոր ճղայնանում է և ասում որ ամեն ինչ կպարզի։
Նա միանգամից զանգում է Շոտլանդիա և բղավում իր հոր վրա. Դուք չեք բաժանվի: Մի արա ոչինչ մինչև ես գամ ձեզ մոտ: Ես եղբորս կզանգահարեմ, և մենք երկուսս էլ ձեզ մոտ կլինենք վաղը: Մինչ այդ, ոչինչ մի արա, լսո՞ւմ ես ինձ և անջատում է լսափողը:
Հայրը անջատում է լսափողը և շուռ գալով կնոջը ասում․ սիրելի աշխատեց, այն ինչ մտածում էի, նրանք մեզ հետ կլինեն ամանորին և մեզ հետ կդիմավորեն Սուրբ Ծնունդը։
