Ամենագլխավոր ճշմարտությունն այն մարդկանց մասին, ովքեր ֆիլմ դիտելիս լաց են լինում (եթե միայն դուք հղի չեք, և հորմոնալ ներգործություն չկա), այն է, որ նրանք կարեկցելու բարձր զգացումով մարդիկ են: Իսկ դա իսկապես մարդու յուրահատուկ տեսակ է, երբ կարողանում է ցավակցել:
Մինչդեռ այսօր այնքան շատ են նացիզմով տառապող մարդիկ և սոցիոպատերը, որոնց միանգամայն խորթ է ապրումակցելը: Նրանք երբեք իրենց մյուսների տեղը չեն դնում, և դա իրենց հաստատ ավելի լավը չի դարձնում: Նրանք ունակ չեն զգալու այն, ինչ զգում են մյուսները, և անգամ չեն էլ փորձում դա անել:
Ամեն դեպքում ուրիշի զգացմունքների համար մտատանջվելու համար մեծ ուժ է պահանջվում: Որոշ մարդկանց հետ կյանքը շատ դաժան է վարվում, և եթե դուք կարողանում եք ձեզ դնել ուրիշի տեղը, զգալ այն ցավը, որ նա զգում է, ապա այդ ունակությունը շատ բան է պատմում ձեր մասին:
Նշանակում է՝ դուք բավականաչափ ուժեղ եք, որ կարողանում եք կրել այդ ցավը: Դուք բավականաչափ ուժեղ եք, որ ուրիշների համար էլ ուժեղ լինեք: Դուք ուժեղ եք այն առումով, որ հասկանում եք, թե ինչ է կատարվում այդ մարդու հետ, ինչ է նա զգում: Ուրիշի ցավն ապրելու ունակությունը թուլություն չէ, եթե անգամ խոսքը գնում է ֆիլմի գլխավոր հերոսի մասին: Սա ցույց է տալիս, որ դուք սիրտ ունեք, և ձեր սիրտը կարող է մղկտալ նաև ուրիշի ցավի համար:
Թեպետ ֆիլմի վերջում սիրտն արդեն տեղն է ընկնում: Նման արագ «ապաքինումը» խոսում է նրա մասին, որ դուք բավականաչափ ուժեղ եք, որպեսզի կրկին «վեր կենաք և քայլեք» և որ բավականաչափ խելացի եք՝ հեքիաթն իրականությունից տարբերելու համար:
