Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն աշխատանքային այցով գտնվում է Գյումրիում։ Նա շրջել է քաղաքի փողոցներով, շփվել գյումրեցիների հետ։
Այցն անցնում է գրեթե ստանդարտ այն ձևաչափով, որով անցնում են վարչապետի մարզային այցելությունները. նա անձնապես շփվում է հնարավորինս մեծ թվով քաղաքացիների հետ, լսում է նրանց հուզող խնդիրները և հանձնարարում է տեղում լուծել բոլոր այն հարցերը, որոնք հնարավոր է։
Այս գործելաոճը, բնականաբար, դուր է գալիս քաղաքացիներին, ովքեր շուրջ երեք տասնամյակ հնարավորություն չեն ունեցել շփվելու երկրի առաջին դեմքի հետ, ներկայացնելու նրան իրենց խնդիրները։ Նիկոլ Փաշինյանին ևս, ըստ ամենայնի, դուր է գալիս քաղաքացիների հետ շփման այս անմիջական ձևաչափը, որը նրան հնարավորություն է տալիս տեղերում ծանոթանալ մարդկանց խնդիրներին։ Հասկանալի է, սա նպաստում է քաղաքացիների շրջանում նրա հեղինակության, վարկանիշի բարձրացմանը։
Բայց նման այցերը պայմանավորել միայն վարկանիշային հաշվարկներով, սխալ կլինի։ Իրականում խնդիրները շատ ավելի խոր ու խորքային են, քան կարող են թվալ առաջին հայացքից։ Թավշյա հեղափոխությունից անցել է արդեն շուրջ մեկ տարի, սակայն գրեթե բոլոր ոլորտներում նույն իրավիճակն է, ինչ նախկինում՝ քանդված փողոցներ, չվճարվող նպաստներ, պարարտանյութի բացակայություն և այլն, և այդպես շարունակ։
Այսինքն՝ Նիկոլ Փաշինյանը տեսնում ու գնահատում է, որ պետական կառավարման համակարգը փաստացի չի աշխատում կամ աշխատում է չափազանց ցածր արդյունավետությամբ և փորձում է նման այցելություններով լրացնել բացը։ Հասկանալի է, որ նա չի կարող այցելել բոլոր բնակավայրերը, քաղաքներն ու գյուղերը։
Այսինքն՝ խնդիրը համակարգային լուծումներ է պահանջում, իսկ նման լուծումներ Նիկոլ Փաշինյանն առայժմ չունի։ Չունի, որովհետև չունի իր սահմանած նշաձողերին համապատասխանող պետական կառավարման համակարգ ու համապատասխան պաշտոնյաներ։ Գրեթե բոլոր առանցքային, կարևորագույն պաշտոնները շարունակում են զբաղեցնել հեղափոխության կադրերը, որոնք անցած մեկ տարվա ընթացքում հասցրել են ապացուցել իրենց անարդյունավետությունը։
Բայց Նիկոլ Փաշինյանն իր կադրային քաղաքականությունը չի փոխում, դրա համար խնդիրները շարունակում են մնալ չլուծված։ Այսօր պետական կառավարման համակարգում պայմանական դասակարգմամբ ներգրավված են երկու խմբի պաշտոնյաներ՝ նախկինից մնացածներ, որոնց մի մասը սաբոտաժի է ենթարկում կառավարության քաղաքականությունն ու ծրագրերը և հեղափոխականներ, որոնք ուղղակի չգիտեն՝ ինչպես աշխատել։
Եվ այս պայմաններում կառավարությունը պատրաստվում է կառուցվածքային փոփոխությունների, որոնք էլ ավելի մեծ կատակլիզմների են ենթարկելու պետական կառավարման համակարգը։ Այսպիսով, ունենք իրավիճակ, որում, ինչպես նախկինում առիթ ենք ունեցել նշելու, միակ արդյունավետ աշխատող պաշտոնյան վարչապետն է։
Նիկոլ Փաշինյանը սահմանում է աշխատանքի բարձր նշաձողեր, հանդես է գալիս գլոբալ նպատակադրումներով, սակայն նա չունի իր իսկ սահմանած նշաձողերին ու նպատակադրումներին համապատասխանող, բավարարող պետական կառավարման համակարգ։ Եվ ուրեմն, լայն իմաստով, Նիկոլ Փաշինյանն ունի երկու տարբերակ՝ կամ պետք է իջեցնի իր նշաձողերն ու նպատակադրումները, ինչը նշանակում է երկիրը տանել լճացման ու ճահճացման, իներցիոն ընթացքի, կամ փոխել պետական կառավարման համակարգը և այն համալրել այնպիսի կադրերով, որոնք կկարողանան իրականացնել, սպասարկել հռչակված նպատակադրումները։
Այլապես պետական կառավարման ներկայիս համակարգը ժամանակի մեջ ավելի է հեռանալու Նիկոլ Փաշինյանից, նրա սահմանած նշաձողերից, ու վարչապետը մնալու է մենակ իր գաղափարների, ծրագրերի ու նպատակների հետ։ Դա, մեծ հաշվով, Նիկոլ Փաշինյանի դժբախտությունն է, որը գնալով խորանում է և խորանալու է այնքան ժամանակ, քանի դեռ նա չի փոխել իր կադրային քաղաքականության սկզբունքներն ու մոտեցումները։
Տարբեր բնակավայրեր վարչապետի այցելությունները, անշուշտ, կարևոր են։ Առավել ևս, որ նա կարողանում է արդյունավետ հաղորդակցություն ապահովել քաղաքացիների հետ։ Սակայն միայն այդ ճանապարհով, միայն, պայմանականորեն ասած, փողոցային կառավարմամբ հնարավոր չէ լուծել երկրում առկա խնդիրները։ Որքան էլ դա հաճելի է հանդիպումներին մասնակցող քաղաքացիների ու դիտարժան այդ հանդիպումներին հետևող հեռուստադիտողների համար
