Ապրում էին երեք քույրեր:
Մեկը շատ ալարկոտ էր: Երկրորդը՝ չար: Իսկ երրորդը՝ խելացի, գեղեցկուհի…
Մի առավոտ, նրանց տան առջև մի կառք կանգնեց: Քույրերը դուրս եկան տեսնելու թե ով է ժամանել: Կառքի մեջ մի անծանոթ տարեց կին էր նստած:
— Դու ո՞վ ես, — հարցրեցին նրանք:
— Ես Ձեր Ճակատագիրն եմ: Եկել է Ձեր ամուսնանալու ժամանակը:
Նստեցրեց Ճակատագիրը նրանց իր հետ կառքը և տարավ ամուսնացնելու:
Հասան նրանք առաջին գյուղ: Տեսան դաշտում մի տղա է վար անում և նրա ձեռքում բոլոր գործերը ստացվում են: Ում ինչ նորոգել է պետք կամ շինել, բոլորը նրա մոտ են վազում:
— Ահա, սա՝ Քոնն է, — ասեց Ճակատագիրը քույրերից առաջինին:
Իջեցրեցին աղջկան և շարունակեցին ճանապարհը:
Հասան մյուս գյուղին: Այստեղ էլ մի տղա էր ապրում, ով ոչ ոքի չէր մերժում: Բարի էր բոլորի նկատմամբ: Բոլորը նրան սիրում էին և հարգում:
— Սա էլ Քոնն է, — ասեց Ճակատագիրը քույրերից երկրորդին:
Իջեցրեցին երկրորդ քրոջն ու շարունակեցին ճանապարհը:
Հասան մի ուրիշ գյուղ: Գյուղի վերջին տան կողքին, ցեխերի մեջ պառկած էր մի հարբած տղա:
Կանգնեցրեց Ճակատագիրը կառքը և ասաց՝
— Սա էլ՝ Քոնն է:
— Ինչի՞ս է նա պետք: Ես բարի ու լավ աղջիկ եմ… Իսկ դու ինձ նման ամուսին ես տալիս: Տես, թե քույրերիս համար ինչ կարգին ամուսիններ գտար, իսկ ինձ համար ուրիշ մարդ չկա՞:
— Ուրիշները կան, — պատասխանեց Ճակատագիրը և հոգոց քաշելով պատասխանեց,
— բայց սա առանց Քեզ կկորչի:
