Արդեն 15 տարի է ինչ աշխատում եմ մանկապարտեզում, որպես դաստիարարակ և այդ ընթացքում ես արդեն շատ բան եմ տեսել: Լինում են դեպքեր երբ երեխաները գալիս մանկապարտեզ և այնպես են հարձակվում սննդի վրա, կարծես տներում չեն կերակրում: Սակայն դա հաճախ չի լինում, իսկ վերջին դեպքը ինձ ուղղակի շփոթության մեջ գցեց:
Մի քանի ամիս առաջ խմբում նոր երեխա ընդունեցինք: Նա շփոթված էր և ոչ մեկի հետ չէր շփվում, սակայն ես ստեղծեցի նրա հետ հարաբերություն և նրա համար եղա ուղղակի Անյա: Ժամանակի ընթացքում պարզեցի որ նրա ծնողները նրան բերում են մանկապարտեզ, որպեսզի կարողանան հանգիստ զվարճանան և ավելի ազատ կյանք վարեն:
Եղել են դեպքեր երբ նարանք մոռանում էին իրենց երեխային վերցնել մանկապարտեզից: Ամեն անգամ ես ցավ էի ապրում, երբ երեխային տեսնում էի միայնակ նստած:
Մի անգամ չկարողանալով զսպել արցունքներս նրան տարաա իմ տուն և փորձեցի կապ հաստատել նրա ծնողների հետ, սակայն ամեն ինչ անիմաստ դարձավ, քանի որ նրանք նայելով իմ աչքերի մեջ ասացին որ հոգնել են ուղղակի և աղջիկը խանգարում է իրենց:
Այդքանից հետո ես այժմ փաստաթղթեր եմ հավաքում որպեսզի որդեգրեմ այդ փոքրիկ աղջնակին քանի որ ես ինքս երեխա չունեմ:
Երեխանները մեր հարստությունն ու կյանքի իմաստնեն սիրեք նրանց:
Թարգմանությունը կատարված է http://vzdyhaj.ru կայքից
