Գյուղում լուր տարածվեց, որ շուտով եպիսկոպոսն է ժամանելու, ում պետք էր մեծ պատվով դիմավորել: Հասավ երկար սպասված օրը: Սարկավագը երկաթուղային կայարան մեկնեց: Ժամանողները քիչ էին: Առաջին վագոնից հասարակ հագուստով մի ծերուկ իջավ, սպասեց,բայց ոչ մեկը չմոտեցավ նրան: Ծերուկն ինքը հարցրեց գյուղի ճամփան ու գնաց այդ ուղղությամբ:
Արդեն կես ժամ քայլում էր, երբ ձիու սմբակների ձայն լսեց ետևից: Շրջվելով՝ տեսավ սայլակառքին լծված սլացող ձիերին, որ մի երիտասարդ էր վարում:
— Ահա և օգնությունը,- մտածեց ծերունին ու ձեռքը բարձրացրեց:
— Ի՞նչ ես ուզում, ծերուկ,
— Մինչև գյուղ չե՞ք տանի,- հարցրեց օտարականը:
— Ինքդ էլ կհասնես, այնքան էլ հեռու չէ:
— Շնորհակալություն,- հեզությամբ պատասխանեց ծերունին:
Ձիերն առաջ սլացան, և վերադառնալով եկեղեցի, սարկավագն ասաց հոգևոր հովվին.
— Եպիսկոպոսը չէր եկել:
Ծերունին երեկոյան հասավ գյուղ: Կռունկով ջրհոր տեսավ և դրա մոտ գիշերեց: Առավոտյան նրան արթնացրին ջրի եկած կանայք: Օտարականը հարցրեց, թե որտեղ են ապրում քրիստոնյաները:
— Այստեղ բոլորը քրիստոնյա են,- եղավ պատասխանը:
Եվ ծերունին գնաց տներով՝ ողորմություն խնդրելու: Մեկը կարտոֆիլ էր տալիս,
— Այսօր ե՛ս եմ մատուցելու Պատարագը: Ես եմ եպիսկոպոսն, ում սպասում էիք:
Եկեղեցում քար լռություն էր:
Եպիսկոպոսը շարունակեց.
— Այժմ ես քարոզ կխոսեմ «Կիսի՛ր հացդ սովածի հետ» թեմայով:
Վեր բարձրացնելով բորբոսնած հացի կտորն ու տվողի անունն արտասանելով, որը ունևոր մարդ էր, դիմեց նրան՝ հարցնելով.
— Մարդը կարո՞ղ է քո տված ողորմությամբ ապրել: Նայե՛ք, եղբայրնե՛ր և քույրե՛ր:
Տվողի դեմքը կաս-կարմիր կտրեց: Հիշեց Քրիստոսի խոսքերը. «Ինչ որ մերձավորիդ արեցիր՝ Ինձ արեցիր…» Եվ. «Հեռո՛ւ գնացեք Ինձանից…» Եպիսկոպոսն արդեն կարտոֆիլի մի կտոր էր բռնել ձեռքում: Մեկ այլ մարդու անուն էր հնչում…
Ուտելիքի նորանոր մնացորդներ հանելով, եպիսկոպոսն անուններ էր արտասանում: Վերջում լավ ուտելիքով լի երկու ծանր կապոց հանեց: Դրանք երկու բազմազավակ ընտանիքներ էին տվել: Կյանքում առաջին անգամ հարուստներն ուզում էին աղքատների փոխարեն լինել: Ոմանք սկսեցին արդարացումներ փնտրել՝ ասելով, թե՝ մարդկային բնությունն է այդպիսին: Սակայն վերջին երկու կապոցը ստիպեցին նրանց ցնցվել: Քչերը կարողացան զսպել ամոթի դառը արցունքները:
— Ոչինչ,- սկսեց մխիթարել նրանց հուզված ու վատը մոռացած եպիսկոպոսը,- ես շատ ուրախ եմ, որ Տերը սթափեցրեց ձեզ:
Հոգևոր հովիվը հյուրին հարցրեց.
— Իսկ որտե՞ղ գիշերեցիք:
— Կռունկ եղբոր մոտ,- պատասխանեց նա:
— Դա ո՞վ է,- չհասկացավ քահանան:
— Կռունկով ջրհորը դարձավ եղբայրս՝ նա օթևան տվեց ինձ:
Եպիսկոպոսի այցի մասին հիշողությունները երկար պահպանվեցին:
Մի՞թե սա կարելի է մոռանալ
