Երեխաներով սովորաբար առավել շատ զբաղվում է մայրը, քան հայրը: Ոչ հաստատ, սակայն մեծամասամբ դա էդպես է: Տպավորություն է, թե մայրը պետք է միայն զբաղվի երեխաների դաստիարակությամբ, սակայն նման տեսակ պատմությունները ևս մեկ անգամ վկայում են այն մասին, որ ընտանիքի ամրապնդման համար երբեք պետք չէ անել սա:
Մի քանի օր կինը իր ամուսնուց ստացել էր այս նամակը: «Սիրելի՛ս,մի քանի օր առաջ մենք վիճեցինք։ Դու բարկացար և թողեցիր հեռացար տնից։ Այդ պահին ես միայն ուզում էի նստել բազմոցին,ֆուտբոլ նայել և հանգստանալ։
Ես շատ հոգնած էի,վատ տրամադրություն ունեի,իսկ երեխաները անընդհատ լացում էին: Դու ինձ անընդհատ մեղադրում էիր,որ չեմ զբաղվում երեխաների հետ,չեմ խաղում նրանց հետ,հոգ չեմ տանում նրանց մասին։
Ես չդիմացա և ասացի,որ շատ եմ հոգնում աշխատանքի վայրում,տուն գալուց հետո հանգստանալու կարիք եմ ունենում,իսկ երեխաները անընդհատ լացում և աղմկում են։ Երբ դու բարկացած հեռացար,ես մնացի երեխաների հետ մենակ։
Հաջորդ օրը ես ստիպված էի ազատ օր վերցնել երեխաների մասին հոգ տանելու համար,քանի որ դու ետ չվերադարձար։ Ես մի ամբողջ օր մնացի երեխաների հետ տանը։Ես ընդունում եմ,որ կյանքում նման դժվար գործ չէի արել։
Չափազանց բարդ էր հոգ տանել միանգամից երեք երեխաների մասին,նրանք անկառավարելի են։ Դու չես կարողանում հանդիպել ընկուհիներիդ հետ չես կարողանում ժամանակ անցկացնել առանց երեխաների։
Ես հասկացա,որ մայրերը այս հասարակության մեջ ամենակարևոր դերն են ունենում,սակայն դա ոչ միշտ են գնահատում։ Ես հիանում եմ քեզնով, ինչպե՞ս է այդ ամե
