Կեցցե՛ն ծնողները,իսկ երեխային առողջություն ենք մաղթում!
Ուլտրաձայնային հետազոտության արդյունքներից պարզ դարձավ,որ երեխայի մոտ ներքին օրգանների մեծացում կա և բացակայում են ձեռքերը,որոնք չեն զարգանում: Պատասխանները ստանաուլց հետո բժիշկը համոզում էր ծնողներին հրաժարվել երեխայից:
«Սա խաչ է ամբողջ կյանքի վրա,դուք էլի երեխաներ կունենաք!Ինչի՞ համար են անհրաժեշտ նման խնդիրներ:Պատկերացնում եք,թե որքան գումար է պոտք ծախսել բուժման համար:»
Ամուսինները անդադար լացում էին,չգիտեին,թե ինչ է պետք անել:
«Համաձայնեք արհեստական ծննդաբերությանը և ամեն բան դեռ չսկսկած կավարտվի:»
Ամուսինները չհամաձայնեցին և որոշեցին,որ երեխան պետք է ծնվի: Օլեսյան հղիության ողջ ընթացքում մտածում էր իրենց տղայի մասին, նայում մյուս երեխաներին և հասկանւմ,որ իրենց երեխան նրանց նման խաղալ չի կարողանա:
Ժենյան՝ ամուսինը,ինքնուրույն պատրաստել էր երեխայի մահճակալը, երեխաների մասին գրքեր էր գնել և կարդում էր դրանք: Եկավ այդ օրը,և սկսվեց ծննդաբերությունը: Ժենյան ամբողջ ժամանակ դրսում կանգնած սպասում էր հրաշքի:
3 ժամ անց ծնարանից երեխայի ճիչ լսվեց:Երեխային անմիջապես տվեցին Օլեսյային:Նա միանգամից նայեց երեխայի ձեռքերին: Անհավատալի է,բայց ձեռքերը տեղում էին: Ժենյան անմիջապես վազեց դեպի ծնարանից նոր դուրս եկած բժիշկը, որպեսզի հարցնի երեխայի և մոր վիճակի մասին:
Բժիշկը ժպիտով պատասխանեց.«Աղջիկ է!Լիովին առողջ է,ոտքերը, ձեռքերը տեղում են,ամեն բան լավ է»: Փոքրիկ Նադյային հետազոտեցին,և պարզվեց,որ նա ներքին խանգարումներ ևս չունի: Պրազվեց,որ Օլեսյան մեծ ֆիբրոմա ունի,հենց դա էին տեսել բժիշկները:
Նրան անմիջապես վիրահատեցին,հեռացրին բոլոր կանացի օրգանները, սակայն բարեբախտաբար նա ողջ էր: Ծնողները մտածում էին այն մասին,թե ինչ կլիներ,եթե այն ճակատագրական օրը նրանք սխալ որոշում կայացնեին և հեռացնեին երեխային…
