Հայտնի մարդկանց մասին բացահայտումները շարունակվում են: Այս անգամ «Հայտնիների անհայտ կողմերը» խորագրում ներկայացնում ենք դերասանուհի Անահիտ Կիրակոսյանին:
Անահիտն իրեն շատ բարի մարդ է համարում և անկեղծանում՝ փոքր-ինչ միամիտ է, ինչը իրեն կյանքում, երբեմն, շատ է խանգարում: Հասկացել է՝ մարդկանց հեշտությամբ վստահել պետք չէ, կյանքի փորձն ու հիասթափութուններն են այդ եզրահանգմանը բերել:
-Ո՞րն է Ձեր բնավորության ամենաբնութագրական գիծը։
-Ինձ շատ բարի մարդ եմ համարում:
-Ո՞րն եք համարում Ձեր ամենամեծ թերությունը, որը, հնարավորության դեպքում, կուզեիք շտկել կամ վերացնել։
-Կարծում եմ՝ վստահությունը: Միշտ պետք չէ վստահել: Լոռեցի եմ և Լոռվա միամտությունը, երբեմն, ինձ շատ է խանգարում:
-Կա՞ մի բան, ինչից վախենում եք, անհաղթահարելի համարո՞ւմ եք այդ վախը։
-Բացի մահվանից, որևէ բանից ինձ թվում է՝ չեմ վախենում, այսինքն հարազատ մարդկանց կորստից: Դա իմ միակ վախն է:
-Ի՞նչ հատկությամբ կուզեիք օժտված լինել։
-Կցանկանայի այնպիսի ուժ ունենալ, որ բոլոր վատառողջ մարդկանց կարողանայի բուժել:
-Որևէ գերբնական կարողությամբ կուզեի՞ք օժտված լինել։
-Ինձ թվում է չկա մի մարդ, ով չի երազել թռնել: Կցանկանայի ճախրել, երբ դրա կարիքը լիներ:
-Ի՞նչն է Ձեզ ամենից շատ բարկացնում հասարակության, մարդկանց մեջ։
-Կեղծ լինելը: Մարդիկ շատ դժվար են կարողանում անկեղծ և ազնիվ լինել թե՛ զգացածի, թե՛ արտահայատածի մեջ, իսկ ես գնահատում եմ անկեղծությունը, որքան էլ դա ցավոտ լինի: Պետք է լինես ազնիվ ինքդ քո հետ և նաև դիմացինի հետ: Ցավոք, ըստ մասնագիտությանս կարողանում եմ միանագամից տարբերել, երբ է մարդը կեղծում, քանի որ խաղը միանգամից եմ զգում, բայց չեմ հերքում նաև, որ ավելի լավ դերասաններ կան կյանքում քան բեմում:
-Հաճա՞խ եք մենակ մնալու հնարավորություն ունենում։ Ի՞նչի մասին եք մտածում, երբ ինքներդ Ձեզ հետ մենակ եք մնում։
-Վերջերս շատ եմ երազում մենակ մնալ, քանի որ դա ինձ մոտ գրեթե չի ստացվում, բայց երբ մնում եմ, շատ եմ սիրում ինքս իմ մտքերի հետ խորհել և կիթառը վերցնել այդ պահին ու կսիվել կիթառի հետ: Մտքերս ավելի շատ ապրած հույզերի և ներկայի հետ են կապված:
-Ի՞նչը կարող է Ձեզ ստիպել հունից դուրս գալ, նյարդայնանալ։
-Անարդարությունը: Ընդհանրապես չեմ սիրում դա: Կապ չունի դա կլինի ամենափոքրիկ տարբերությունը աշխատանքի, ծնողական ժողովի թե փողոցում պատահած որևէ դեպքի ժամանակ, միևնույն է երբ զգում եմ, որ ինչ-որ մի բան անարադար է, ճիշտ չէ, դա ինձ կարող է հունից հանել, նյարդայնացնել: Ընդհանրապես, հեշտությամբ եմ հունից դուրս գալիս: Շատ էմոցիոնալ մարդ եմ, շատ արագ բռնկվող եմ բայց նաև շատ արագ հանդարտվում եմ: Երևի թե, դա կրկին գալիս է իմ հուզական աշխարհից: Ես որևէ բան չեմ կարող թաքցնել, եթե այդ պահին նյարդայնանում եմ, պետք է բոլոր հույզերս դուրս հանեմ: Միանագմից կերևա, որ տրամադրություն չունեմ:
-Ի՞նչը կարող է խաղաղություն պարգևել Ձեզ նյարդայնացած ժամանակ, հակասթրեսը ո՞րն է:
Հակասթրեսը երեխաներս են, հատկապես, այս պահին՝ փոքրս: Երեք ամսական է Մհերս և երբ նրան տեսնում եմ, արդեն ոչինչ ինձ չի կարող նյարդայնացնել: Այնքան խաղաղ է, որ ամբողջ էներգետիկայով ինձ հանդարտեցնում է:
-Ինչի՞ց կարող եք հիասթափվել։ Հասցրե՞լ եք ունենալ խորը հիասթափություն։
-Այո, իհարկե: Հիասթափվել կարող եմ դավաճանությունից, խոսքը ընտանեկան կամ սիրային դավաճանության մասին չէ, այլ առհասարակ, երբ մարդ կարող է ինձ հարվածել կամ չլինել այնպիսին, ինչպիսին ես պատկերացնում էի իրեն: Իմ կյանքում ունեցել եմ նմանատիպ դեպքեր և խորը հիասթափություն եմ ապրել:
-Ափսոսանքի զգացողություն հաճա՞խ եք ունենում, ինչի՞ համար եք ամենից շատ ափսոսում:
-Ամենաշատը ափսոսում եմ, երբ ժամանակս անիմաստ եմ վատնում ինչ-որ բաների վրա, այսինքն ժամանակի սխալ օգտագործման կամ կորստի համար կարող եմ ափսոսալ: Մնացած որևէ արարքի կամ արդեն եղած բանի համար չեմ ափսոսում, որովհետև եթե արել եմ, ուրեմն դրա կարիքը եղել է: Կարող եմ նաև ափսոսալ այն բանից, որ որևէ մեկին գուցե վիրավորել եմ, բայց չհասկանալով:
-Ո՞վ կամ ի՞նչը կարող է ոգեշնչման աղբյուր լինել Ձեզ համար։
-Որևէ լավ կամ վատ բանը կարող է ինձ համար ոգեշբնչման այուր լինել: Թե՛ տխրությունը և թե՛ ուրախությունը երկուստեք կարող են ինձ ոգեշնչել որպես ստեղծագործող:
-Եթե քաղաքական գործիչ լինեիք, ինչպիսի՞ն կլիներ Ձեր կարգախոսը։
-Երբևէ կապ չեմ ունեցել քաղաքականության հետ և հույս ունեմ, որ չեմ էլ ունենա: Չէի ունենա կարգախոս, որովհետև ինձ երբևէ չեմ պատկերացնի որպես քաղաքական գործիչ:
-Իսկ կյանքում ունե՞ք կարգախոս, որով առաջնորդվում եք։
-Այդպես հստակ չգիտեմ, երևի թե՝ ժամանաակը ոսկի է:
-Ունե՞ք իր, որը միշտ Ձեզ հետ է:
-Ոչ, այդպիսի հատուկ իր չկա, ուղղակի «Նարեկ»-ն եմ շատ սիրում, բայց ամեն պահ և ամեն պարագայում այն չի կարող ինձ հետ լինել: Այդ գիրքը ինձ համար շատ մեծ նշանակություն ունի, համենայնդեպս, փորձում եմ թե՛ մեքենայի մեջ, թե դրսում ինձ հետ լինի: Այն լիակարտար բուժիչ հատկություն ունի: Ես հավատով մարդ եմ և «Նարեկ»-ը աղոթքի նման օգնում է ինձ:
