Որտեղ գտնել ուժ այս ամենին դիմանալու համար …
Ամուսնուս պահվածքը ոչ մի տրամաբանության մեջ չի տեղավորվում: Նա տուն է գալիս, երբ ուզում է, անում է այն, ինչ ուզում է, եւ ես պետք էհամբերեմ:
Այդ օրը ես երեխաներին քնեցրեցի: Իգորն ուշ եկավ, գնաց խոհանոց` ընթրելու: Խոսեցինք վաղվա ծրագրերի մասին:
Ես պատրաստվում էի որդուս տանել ատամնաբույժի մոտ, Իգորն ասաց, որ ինքը կտանի, քանի որ պետք է գնա քաղաքի այդ հատվածը: Աչքերիս չի նայում: Ես առաջարկեցի խոսել, հրաժարվեց, ասաց, որ ոչինչ չի պատահել, ամեն ինչ լավ է:
Հետո նա գնաց լոգարան, ցնցուղ ընդունելու: Հեռախոսը մնաց խոհանոցում: Երբ այն զնգաց` էկրանին գրվեց Մաշա: Զանգին պատասխանեցի` «Ո՞վ է»:
Ասում է. «Դու, հավանաբար, Լենան ես»: Մի տեսակ թունոտ, կոշտ` «Ըստ երեւույթին, Իգորի կինն ես»:
Ես շատ զայրացա, հարցնում եմ, թե ով է նա:
Պատասխանում է. «Դու կինն ես, իսկ ես` սիրուհին: Ծանոթանանք: Եվ չփորձես Իգորին ասել, որ ես քեզ հետ խոսել եմ: Եթե ասես, այլեւս չես տեսնի նրան: Դու հասկացա՞ր ինձ»:
Ուզում էի ինչ-որ բան ասել, բայց Իգորը դուրս եկավ լոգարանից, ես անջատեցի հեռախոսը:
Ես անմիջապես մոտեցա նրան ու ցույց տալով հեռախոսը, այն բազմոցին նետելով ասացի. «Գիտե՞ս, թե ում հետ էի խոսում»:
Ամուսինս ձեռքով ամուր բռնեց դեմքս եւ ուղիղ աչքերիս նայելով ասաց, որ դա իր գործն է: Հետո փռվեց անկողնուն ու քնեց, իսկ ես խոհանոցում նստած մնացի մինչեւ գիշերվա երեքը, աննորմալի պես լաց լինելով:
Իրոք չգիտեմ, թե ինչ կարելի է անել…
