Մենք ապրում էինք Երևանում, մեզ մոտ ամեն ինչ շատ լավ էր: Որդիս սովորեց, ավարտեց համալսարանը, լավ աշխատանքի տեղավորվեց: Իսկ մի օր էլ տուն բերեց գյուղից ներգաղթած մի «գեղեցկուհու» և ասաց, որ իրենք պատրաստվում են ամուսնանալ: Ես ուղղակի ցնցված էի:
Ես շատ լավ գիտեմ, որ այդ աղջկա նպատակն էր ոչ թե ընտանիք ստեղծելը, այլ մեր տանը մնալը: Ես միանգամից որոշեցի, որ նա երբեք այս տան անդամ չի դառնա: Այդ աղջկա գնալուց հետո ես ամեն ինչ բացատրեցի որդուս, սակայն նրա համար միևնույնն էր:
Մի քանի ամիս անց նրանք եկան, որ ինձ մի կարևոր նորություն հայտնեն. որդիս ասաց, որ ինքը շուտով հայրիկ է դառնալու, իսկ ես՝ տատիկ: Քանի որ Կարինեի ծնողներն արտերկրում են, այս պահին հնարավոր չէ պաշտոնական ամուսնանալ, որդիս ասաց, որ այդ աղջիկն այսուհետ մեզ հետ է ապրելու, «նրան վիտամիններ ուտել և հանգիստ է անհրաժեշտ»:
Կարինեն առավոտից երեկո ինչ-որ բան էր անում տանը, մաքրություն, կամ թխվածք էր պատրաստում, ինձ համար առովոտյան սուրճ էր բերում, իսկ ես չէի կարողանում նրան ընդունել: Այդ խորամանկ աղջիկն ամեն ինչ հասկանում էր, նա ինձ մի օր ասաց.
—Տիկին Աննա, ես ոչ մի պարագայում ձեզ հետ չեմ վիճի:
Երբ երեխան ծնվեց, դեռ ծննդատանը ես ստիպեցի որդուս ԴՆԹ անալիզ հանձնել: Նա արեց դա միայն նրա համար, որ ես իրենց հանգիստ թողնեմ:
Ցավոք, երեխան իմ թոռնիկն է…
Մենք եկանք տուն, մինչ որդիս աշխատանքի էր, և ես հարսիս հայտնեցի, որ ինձ վրա հույս չդնեն, ես չեմ պատրաստվում երեխա պահել: Իսկ եթե Կարինեն ուզում է, որ երեխան լավ ապագա ունենա և պատշաճ դաստիրակություն ստանա, ավելի լավ է նրան թողնի մեր տանը և ինքը հեռանա:
Այդ կռվարար աղջիկը զանգել էր որդուս և ամեն ինչ պատմել: Դրանից հետո հարազատ տղաս ինձ հետ մի շաբաթ չէր խոսում: Չգիտեմ, թե ինչ անեմ, բայց այսպես ապրել չեմ կարող:
