Պատմություն այն մասին, թե ինչպես դերասանուհու համբերության բաժակը լցվեց, եւ նա որոշեց վրեժխնդիր լինել:
Հայտնի խորհրդային դերասանուհի Լյուբով Օռլովան ապրում էր կինոռեժիսոր Ալեքսանդրովի հետ սիրով եւ ներդաշնակ կյանքով: Սակայն նրանց ընտանեկան խաղաղությունը երբեմն խախտվում էր, քանի որ Ալեքսանդրովն անտարբեր չէր դերասանուհիների նկատմամբ: Օռլովան միշտ փորձել է ամուսնու այդ արկածներին փիլիսոփայորեն մոտենալ, քանի որ բոհեմական հասարակության մեջ կան իրենց չգրված օրենքները: Բայց մի անգամ …
Մի անգամ Ալեքսանդրովը սիրուհուն նույնպես հրավիրեց իրենց տուն, նշելու իր ծննդյան օրը: Վերջինս առանց երկար մտածելու ընդունեց հրավերը: Երբ Լյուբով Օռլովան այդ մասին իմացավ, նրա համբերություն հատեց: Նա որոշեց վրեժխնդիր լինել, բայց յուրահատուկ ձևով: Ի վերջո, վրեժը (հատկապես հաջողակ դերասանուհու վրեժը) պետք է լինի նրբագեղ:
Այն ժամանակ մշակույթի գործիչները սպասարկվում էին հատուկ կարի արտելներում: Օռլովան ճշտեց, թե ինչ հագուստ է պատվիրել ամուսնու սիրուհին: Եվ այդ տեղեկությունը բավարար էր վրեժի ծրագրի համար:
Երբ Ալեքսանդրովի սիրուհին եկավ խնջույքին, անմիջապես հասկացավ, որ ավելի լավ կլիներ, եթե դա չաներ: Տան բոլոր պատերի պաստառները, կահույքի ծածկոցները սփռոցները, աթոռները, անգամ մուտքի դռան դիմացի գորգիկն այն գործվածքից էին, որից կարվել էր սիրուհու հագուստը …
Բնականաբար սիրուհին այդ միջավայրում չէր կարող երկար մնալ, նա անգամ չէր կարող որևէ տեղ նստել առանց տարալուծվելու պատերին ու կահույքին:
Այդպես է, կանանց պետք չի բարկացնել, նրանք բռունցքները չեն թափահարի, բայց դաժանորեն վրեժ կլուծեն:
