«Ես խնդրեմ, որ իմ հասանելիքն ինձ տա՞ն, ես գլուխ կախողը չեմ».Այդ պահին էնպիսի զգացում էր, որ էդ տղայի վատ ճակատագրի միակ մեղավորը ես եմ

Բանակումս մի տղա կար, անունը չեմ հիշում, բայց ազգանունը Աբազյան էր, էդպես էլ դիմում էինք՝ Աբազյան։ Սրա դեմքն ամբողջովին ալ կարմիր էր ու խիստ արտահայտված դիմագծերով, մազերն ու հոնքերը շեկ էին ու չէին սազում նրա կարմիր մաշկի հետ։ Ի՞նչ խոսք, որ բացարձակ նախանձելի տեսք չուներ։ Սրա այտերն ու ձեռքերը միշտ ուռած էին, մատները՝ ճաքճքած։ Ակնհայտ երևում էր, որ նրա մաշկը վաղուց կրեմների ու հատուկ խնամքի ծարավ ուներ։

Էս տղեն Վանաձորից էր, սոցիալապես ծանր ապրող ընտանիքից: Ոչ տուն ունեին, ոչ այգի, ոչ էլ անգամ մի պտղատու ծառ, կամ մի կաթնատու անասուն։ Տարեց ու հիվանդ ծնողներ ուներ, որ Վանաձորում վարձով էին ապրում։ Ասում էր՝ Հայաստանում ու Ղարաբաղում մի քառակուսի հող չունեմ, բայց եկել եմ հայրենի հողս պաշտպանեմ։ Ասում էր, ու ծիծաղում էինք, ծիծաղում ու մտքներիս մեջ լաց էինք լինում խեղճի ճակատագրի
վրա։ Էս տղեն տարի ու կես առաջին գծում դիրք պահեց, երկու տարի գլուխը կախ ծառայեց, բայց այդպես էլ արձակուրդ չգնաց։ Այսինքն, ոչ թե չգնաց, այլ չթողեցին, որ գնա. չէր կարողանում մաղարիչ անել, որ իր հասանելի արձակուրդից կարողանա օգտվել։

Անտանելին այն էր, որ սրա ծնողներն էնքան ծայրահեղ վատ էին ապրում, որ էդ անտեր երկու տարվա մեջ չկարողացան գալ իրենց մինուճար տղուն տեսնելու։ Ասում էինք՝ Աբազյա՛ն, գոնե կարճաժամկետ՝ մեկ օրով ուվալեննի վերցրու, գնա Ստեփանակերտը տես։ Ասում էր՝ որ հորս ու մորս չեմ տեսնելու, էլ ինչի՞ս ա պետք Ստեփանակերտը։ Ու էսպես Աբազյանը դարձավ «Золотой дембель», այսպես ասում են այն զինվորներին, ովքեր երկու տարի առանց արձակուրդի ծառայում են։

Մի օր դիրքերում նստած իրար հետ ծխում ու խոսում ենք, ասում եմ՝ խի՞ չես մոտենում կամանդիրին, խնդրում, որ քեզ տուն թողնի, ասում ա՝ Նարեկ ջան, ես խի՞ խնդրեմ, որ ինձ, իմ հասանելի արձակուրդը տան, չե՞ն տալիս, թող չտան, ես գլուխ կախողը չեմ։

Զորացրվեցինք։ Մի քանի տարի անց, խոր ձմռանը, Երևանի ռեստորաններից մեկից դուրս եկա, որ կողքի խանութից ծխախոտ գնեմ ու հանդիպած տեսարանից կերածս քթերիցս եկավ. Աբազյանը՝ նույն ալ կարմիր դեմքով, անխնամ ու ուռած ձեռքերով, էդ գրողի տարած ցրտին պոպոկ էր ծախում։ Այդպահին էնպիսի զգացում էր, որ էդ տղայի վատ ճակատագրի միակ մեղավորը ես եմ։

Ասի՝ Աբազյան ջա՞ն, ո՞նց ես, ու պինդ փաթաթվեցի, քթերից գոլորշի հանելով արտաշնչեց ու ասեց՝ շատ լավ եմ, հիմա երբ ուզեմ կգնամ տուն, ասեց ու սկսեցինք ծիծաղել, ծիծաղել ու մտքներիս մեջ լացել խեղճի ճակատագրի վրա։ Ասի՝ խի՞ չես խնդրում, որ շուկայում մի սեղան տան՝ որպես անապահով ընտանիքի միակ տղա, էնտեղ տաք կլինի, ասեց՝ Նարե՛կ ջան, ես խնդրեմ, որ իմ հասանելիքն ինձ տա՞ն, ես գլուխ կախողը չեմ։

Ահա այսպիսի հպարտ մարդիկ գոյություն ունեն, մեր օրերում ու մեր փողոցներում, մեկը պոպոկ կվաճառի, մեկը՝ կանաչի, մեկը՝ խնձոր:

Ի՞նչ իմանաս ո՞վքեր են այդ վաճառականները, իսկ դուք գումար եք տալիս մուրացկաններին։

Վերջ։

Նարեկ Բեկթաշյան
Рейтинг
( Пока оценок нет )
Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
La vie est belle