Մի ծանոթ ունեմ, հիմա նույնպես Մոսկվայում է բնակվում:Վերջերս է տեղափոխվել այստեղ, ամուսնացել է: Ապրում է լավ, ապահովվածէ ամեն ինչով:Ամուսինը բավականին շատէ վաստակում:Տուն ունեն կենտրոնում,մեքենա:Նույնիսկչէի ասի տուն, ավելի շուտ՝ պալատներ:
Այն բանից հետո, երբ Յուլյան Մոսկվա տեղափոխվեց,սկզբնական շրջանում իր մայրիկի հետ մտերիմ հարաբերություններ էր պահպանում,ով մնացել էր Ուդմուրտիայում,որտեղ էլ ծնվել և մեծացել էր Յուլյան:Նրա մայրիկը թոշակառու է, առողջության հետ կապված մշտական խնդիրներ ունի, գումարը չի բավականացնում: Մի խոսքով, թոշակառուների համար ստանդարտ կյանքով է ապրում:
Յուլյան սկզբում աջակցում էր մորը,ոչ թե գումարով,այլ բարոյապես: Հանգստացնում էր, խոստանում Մոսկվա տեղափոխել, ասում էր,որ նամիայնակ չի մնա:Ժամանակի հետ Յուլյան ավելիէր ընտելանում մեծ քաղաքում,սովորում հարուստ կյանքին: Ավելի քիչ էր հետաքրքրվում մոր գործերով, մոռանում զանգել նրան:Վերջապես մի օր մայրիկը զանգեց նրան և դեղ գնելու համար գումար խնդրեց: Շատ էր ամաչում, բայց ուրիշ ոչ ոքից չէր կարող խնդրել: Խոստացավ մաս-մաս վերադարձնել:
Յուլյան այդ պահին ընկերուհու հետ շրջում էր առևտրի կենտրոնում և նոր կոշիկներ էր ընտրում: Տարված այդ գործով՝ նա բարկացած պատասխանեց մորը. «Դու թոշակ ես ստանում, ինչու՞ է քեզ մոտ միշտ մի բան պակասում: Մայրիկ ջան, փողը օդից չի գալիս: Վաստակել է պետք: Ինչ-որ աշխատանք գտիր…չգիտեմ.. Լավ, հաջող…»
«Աղջիկս, ես 12 000 թոշակ եմ ստանում, իսկ հիմա մի անգամից 30 000 պիտի վճարեմ: Ես չունեմ այդքան գումար: Ես մեծ հաճույքով կաշխատեի, բայց առողջությունս չի ներում: Ներիր, չպետք է խնդրեի քեզնից:» Յուլյան այդպես էլ չհասկացավ, որ մայրիկը մեկն է, իսկ կոշիկ հարյուր զույգ էլ կարող է ունենալ:
Այդ մասին իմացավ Յուլյայի ամուսինը:Իմացավ ինձնից:Առանց կնոջը մի բառ ասելու՝ զոքանչի համար Մոսկվայի տոմս գնեց և տեղավորեց վճարովի կլինիկայում՝ հետազոտության: Ամեն ինչ լավ ավարտվեց, թոշակառուն սկսեց ապաքինվել:
Մի՞ թե ինչ-որ 30 000 կարող է մոր առողջությունից թանկ լինել:
