Նոր հարց, նոր խնդիր. Նիկոլ Փաշինյանը` Պուտինին.

Lragir.am-ը գրում է․ Հույս ունեմ, որ մենք կկայացնենք այնպիսի որոշումներ, որոնք չեն կոտրի աճի թափը, ՌԴ նախագահ Պուտինի հետ հանդիպմանն ասել է Սանկտ-Պետերբուրգի տնտեսական ֆորումի առիթով այդ երկիր այցելած Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը: ՌԴ նախագահի հետ նրա հանդիպման արարողակարգային կամ պաշտոնական տեղեկատվական շրջանակը առաջին հայացքից ստանդարտ էր, մյուս կողմից՝ առանձնահատուկ տոնայնությամբ:

Պուտինն, օրինակ, պերճախոս չէր հայ-ռուսական տնտեսական ցուցանիշների վերաբերյալ, ինչն անում էր սովորաբար: Նա ընդամենը «հիշեցրել» է, որ ՌԴ-ն Հայաստանի թիվ մեկ առեւտրային գործընկերն է եւ Հայաստանում կատարել է 2 միլիարդ դոլարի ներդրում: Ի դեպ, այդ առիթով էլ հնարավոր է ՌԴ նախագահին հիշեցնել, որ Միացյալ Նահանգներն անկախությունից ի վեր Հայաստանին գործնականում նվիրել է ավելի քան 2 միլիարդ դոլար, տարբեր ծրագրերի միջոցով:

Դա իմիջիայլոց, թեեւ այստեղ անշուշտ թվաբանական համեմատության հարց չէ: Այդպիսով, ՌԴ նախագահը ավելորդ է համարել հայ-ռուսական հարաբերությունը բնութագրելը: Պուտին անշուշտ դիպուկ է եւ խորիմաստ: Բնութագրել հնարավոր է այն, ինչ կա, մինչդեռ հայ-ռուսական հարաբերություն չկա: Հայ-ռուսական հարաբերության ներքո ընկալվել է Հայաստանի ինքնիշխանության եւ սուբյեկտության նկատմամբ ռուսական մամլիչը, որը սակայն նախ ապրիլյան պատերազմում, հետո թավշյա հեղափոխությանը դեմ է առել «քարին»:

Պուտինն անկասկած պատկերացնում է խնդիրն ու դրա լայն, աշխարհքաղաքական շրջանակը: Դրա վկայությունն է Նիկոլ Փաշինյանի ծննդյան օրվա առիթով նրա շնորհավորական ուղերձն ու դրանում արձանագրված՝ հարաբերության զարգացման «երկխոսության» պատրաստակամությունը:

Հայ-ռուսական հարաբերությունը նոր պետք է ձեւավորվի, Հայաստանում փոփոխությունը տվել է դրա շանսը, թեեւ թե Հայաստանում, թե Ռուսաստանում կան խմբեր, որոնք շահագրգռված են այդ շանսը չեզոքացնելու հարցում, որովհետեւ հայ-ռուսական միջպետական, դաշնակցային հարաբերության ձեւավորումը այդ խմբերին է զրկելու իբրեւ հանրային-քաղաքական «սուբյեկտ» որեւէ շանսից, անխուսափելի մղելով մարգինալության: Գործընթացն անշուշտ բավական բարդ է լինելու, եւ Հայաստանի նոր իշխանությունն ու հանրությունը պետք է «կռվեն», միաժամանակ՝ Ռուսաստանի հետ աշխատանքում մի շարք հանգամանքների բերումով անհրաժեշտաբար խուսափելով այդ հասկացության բուն իմաստից: Մեծ հաշվով, Հայաստանի կռիվը Ռուսաստանի հետ չէ, այլ Հայաստանի հանդեպ այդ երկրում մինչ այժմ քաղաքականություն մշակածների:

Պետք է կողմնորոշվի Պուտինը, թե որտեղ է ինքն ու որն է իր կռիվը: Նիկոլ Փաշինյանը գոհունակություն է հայտնել հարաբերության «համաչափ» զարգացման առիթով: Ակնառու է, որ Փաշինյանը մի կողմից հնարավորինս ապահովագրվելով ռուսական տիրույթից ճնշման «առիթներից», մյուս կողմից ինքն էլ գերադասում է չանել անհամաչափ ճնշում ռուսական, կամ առնվազն Պուտինի ուղղությամբ: Փաշինյանն այդ իմաստով կարծր դրել է մեկ խնդիր՝ պատերազմ եւ ադրբեջանական ագրեսիայի ռազմա-քաղաքական հասունացման միջավայր թույլ չտալու Ռուսաստանի դաշնակցային եւ ռեգիոնալ պատասխանատվություն, մեծ հաշվով «կամ-կամ» տրամաբանությամբ, եւ Սանկտ-Պետերբուրգում էլ ձեւակերպեց մյուսը՝ տնտեսական տիրույթում Հայաստանը Ռուսաստանից ունի նվազագույն ակնկալիք՝ չանել բաներ, որոնք կխանգարեն Հայաստանի աճին:

Այսինքն, Երեւանը Պուտինից չի ակնկալում «մեծ ներդրումներ», այլ կերպ ասած չի ակնկալում այն, ինչ նա չունի: Նրա առաջ դրվում է պարզ խնդիր, որը լուծել Պուտինը գոնե առայժմ դեռեւս ի զորու է՝ ապահովել, որպեսզի Ռուսաստանում չլինեն Հայաստանի աճին խանգարող որոշումներ:

Առավել մանրամասն՝ սկզբնաղբյուր կայքում

Рейтинг
( Пока оценок нет )
Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
La vie est belle